Φεβ 212015
 

Σε μία αποστροφή του Υπουργού Παιδείας κ. Μπαλτά στηρίχθηκαν πολλοί δημοσιολόγοι, για να δημιουργήσουν τη «νέα γραμμή κριτικής» εναντίον της Κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝ.ΕΛΛ. Ο υπουργός Παιδείας δήλωσε οτι δε θα ‘θελε να λειτουργούν τα πρότυπα – πειραματικά σχολεία στην Ελληνική εκπαίδευση. Στις προγραμματικές του δηλώσεις αναφέρθηκε στα πρότυπα με τη λέξη ρετσινιά. Φαίνεται οτι η πρώτη «προγραμματισμένη», δυναμική και έντονη αμφισβήτηση θα έρθει προς τη νέα ηγεσία του υπουργείου Παιδείας.

Τα πειραματικά σχολεία, που έγιναν πρότυπα και μετά πρότυπα – πειραματικά, είναι σχολεία που επιλέγουν να φοιτήσουν μαθητές με εξετάσεις και οι Άριστοι πετυχαίνουν να εισαχθούν. Είναι ένας θεσμός ενός συστήματος που υποτίθεται προωθεί την Αριστεία, δηλαδή τους άξιους, και να τους δώσει τα εφόδια να προχωρήσουν πιο γρήγορα από τους υπόλοιπους μαθητές. Ενώ λοιπόν οι κ. Δημοσιολόγοι (Πάγκαλος, Γιατρομανωλάκης και δυστυχώς ο Χαρίδημος Τσούκας) σύνδεσαν ολοκληρωτισμούς, μαρξισμούς, εκσυγχρονισμούς με την αποτυχία της κυβέρνησης στις διαπραγματεύσεις με την Ε.Ε., ξέχασαν να απαντήσουν στο εξής ερώτημα: Ποια είναι η πορεία, ποια είναι τα αποτελέσματα της λειτουργίας αυτών των σχολείων; Πώς επηρεάζουν το Ελληνικό εκπαιδευτικό σύστημα και ποια είναι η αποτελεσματικότητά τους να επηρεάσει προς το καλύτερο, όλα τα σχολεία της Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης;

Παρά τη γενική εκτίμηση οτι πρέπει να αλλάξουν πολλά στην Ελλάδα, στο Δημόσιο τομέα, στο Κοινωνικό Κράτος και στην Παιδεία, ο Δημόσιος διάλογος δεν ακολουθεί την ίδια πορεία, δηλαδή την δημόσια συζήτηση με ουσιαστικό και σοβαρό διάλογο. Το Ελληνικό Δημόσιο πρέπει να προχωρήσει από την εποχή των «δικαιολογητικών» (ή Κράτος που δικαιολογείται) στο Κράτος Δικαίου (Αλληλεγγύης, ίσων ευκαιριών, Αξιοκρατικού). Η Παιδεία στην Ελλάδα χρειάζεται ολική ανασύνθεση. Και αν κάτσουμε να σκεφτούμε ποιο είναι το πιο σημαντικό πρόβλημα στην Ελληνική Παιδεία είναι τα «Ιδιαίτερα». Μάλλον κάποιοι ξεχνάνε οτι το οικονομικό, κοινωνικό και παιδαγωγικό βάρος των «Ιδιαίτερων» είναι ασύμφορο σήμερα και είναι τοξικό. Τα «Ιδιαίτερα «γονατίζουν» οικονομικά τις οικογένειες για να περάσουν στις πανελλαδικές τα παιδιά τους, και από την άλλη η «εντατικοποίηση» της γνώσης εξαντλεί τους μαθητές, τους εξουθενώνει, με αποτέλεσμα οι δυνάμεις για περαιτέρω πνευματική πίεση στα φοιτητικά χρόνια να θεωρείται περιττή. «Αφού πέρασα, έκανα τόσα φροντιστήρια, θα τη βγάλω τη σχολή», λένε η πλειοψηφία των φοιτητών μας. Επίσης σημαντικό στοιχείο είναι η «ταξική» ανισότητα των ιδιαίτερων είτε μεταξύ πλουσίων και φτωχών μαθητών είτε μεταξύ μαθητών που επιλέγουν το Γενικό Λύκειο ή το Επαγγελματικό Λύκειο. Η «τράπεζα θεμάτων», η μη ρύθμιση των εξετάσεων Γλωσσομάθειας ξένων γλωσσών, τα πρότυπα, ο ανταγωνισμός μεταξύ σχολείων ρίχνει καύσιμα για τη διαιώνηση του σημερινού συστήματος εκπαίδευσης των Νεοελλήνων.

Η αυτοτέλεια του Λυκείου από εξετάσεις εισαγωγής στα ΑΕΙ/ΑΤΕΙ, η αύξηση των μαθημάτων επιλογής (θεωρίας και πράξης) από το Γυμνάσιο, η αναβάθμιση της Τεχνικής και Επαγγελματικής εκπαίδευσης και η επίλυση του προβλήματος να μένουν οι μαθητές περισσότερες ώρες στο σχολείο και να τελειώνουν τις εργασίες τους στο σχολείο, θα δώσουν ώθηση στην πιο μεγάλη επένδυση μιας χώρας, την Παιδεία. Στην εκπαίδευση απαντάμε πάντα στο ερώτημα «Ποιους πολίτες θέλουμε». Και αν νομίζετε οτι με το θεσμό των προτύπων σχολείων η εκπαίδευση προχώρησε, τότε κάνετε λάθος. Όπως λάθος είναι να δημιουργούνται εντυπώσεις επειδή ίδρυσε πριν από 75 χρόνια το Πειραματικό Γυμνάσιο Θεσσαλονίκης ο μεγάλος παιδαγωγός Δελμούζος. Τι γίνεται με τα υπόλοιπα πειραματικά – πρότυπα σχολεία της Ελλάδας; Γιατί δεν εστιάζουμε τη συζήτηση στα περισσότερα παιδιά, αντί στα λιγότερα;Για καθαρά επικοινωνιακούς λόγους. Δυστυχώς.

Η κυβέρνηση θα αξιολογηθεί από την ολοκληρωμένη της πρόταση για την Παιδεία και πώς θα εφαρμοστεί, τι απόδοση θα έχει. Δεν αξιολογείται η κυβέρνηση επειδή ο κ. Μπαλτάς είναι μαρξιστής. Είδαμε και τους φιλελεύθερους και τους σοσιαλιστές. Και κάτι τελευταίο. Όλα τα σχολεία επιδιώκουν την Αριστεία, την Καινοτομία και τις ίσες ευκαιρίες, όχι μόνο τα Πειραματικά ή τα Γενικά ή τα Μουσικά σχολεία ή τα Επαγγελματικά Λύκεια. Μην το ξεχνάτε κ. Παπαθεοδώρου (πρώην Υφυπουργός Παιδείας). «Τις ίσες ευκαιρίες για όλα τα παιδιά». Ανεξάρτητα από ποιον γεννήθηκε, τι χρώμα έχει, και ποιο είναι το φύλο του.

Άκης Χουζούρης

Φεβ 062015
 

Μετά το τέλος της Δικτατορίας των συνταγματαρχών ξεκίνησε ένας νέος κύκλος στην Ελληνική Πολιτεία, η λεγόμενη Μεταπολίτευση. Κυρίαρχοι των πολιτικών εξελίξεων ήταν 2 κόμματα το ΠΑΣΟΚ και η ΝΔ, που δημιούργησαν έναν ισχυρό διπολικό σύστημα εναλλαγής εξουσίας. Παρά την εναλλαγή ηγεσίας στα δύο κόμματα οι βασικές αξίες της Ευρωπαϊκής Πορείας, της ένταξης σε Δυτικούς οργανισμούς και η συνεχής ανάπτυξη με ανοδική πορεία των εισοδημάτων για όλα τα στρώματα της Ελληνικής κοινωνίας, δημιουργούσαν μία σταθερή πολιτική κατασκευή, τη μεταπολίτευση των 40 περίπου ετών.
Από το κραχ του Χρηματιστηρίου το 2000, την ένταξη της χώρας στη ζώνη του Ευρώ το 2002 και την κρίση χρέους του 2010 οι παραπάνω αξίες έπαψαν να είναι κυρίαρχες. Η πολιτική κατασκευή αγωνιούσε να βρει νέα στηρίγματα σε πατριωτικές ή εθνικιστικές ιδέες, σε δόγματα τάξης ή νόμου ή ακόμα και σε οικονομικούς μονόδρομους. Οι εμπνευστές της μεταβολής αυτών των αξιών θεωρούσαν οτι η Ελλάδα είναι χώρα που θυμίζει Ανατολική Ευρώπη, που έχει συστήματα κομμουνιστικά ή που υπάρχει πάρα πολύ εκτεταμένη φοροδιαφυγή όπως σε χώρες της Αφρικής ή που όλοι οι πολιτικοί είναι διεφθαρμένοι όπως σε πολλές Βαλκανικές χώρες. Οι αναλύσεις που μας βομβάρδισαν από το 2010 και ύστερα αγνοούσαν οτι η Ελλάδα είναι χώρα της Νότιας Ευρώπης. Η Ελλάδα, η Κύπρος, η Ιταλία, η Μάλτα, η Ισπανία, η Γαλλία και η Πορτογαλία είναι χώρες της Νότιας Ευρώπης. Μαζί με την Ιρλανδία θεωρούνται χώρες της περιφερειακής Ευρώπης. Απ’ την άλλη μεριά χώρες όπως η Φινλανδία, η Πολωνία οι Βαλτικές χώρες, η Ουγγαρία, η Σλοβακία, η Ρουμανία και η Βουλγαρία είναι χώρες που έχουν επηρεαστεί άμεσα ή έμμεσα από την πρώην Σοβιετική Ένωση. Είναι όλες στην Ενωμένη Ευρώπη όμως οι κοινωνίες τους έχουν περάσει τη μετάβαση από τον Κομμουνισμό στον Καπιταλισμό με μεγάλες συνέπειες. Σ’ αυτές τις χώρες η φτώχια είναι δεδομένη, λειτουργούν Ε.Ο.Ζ. και η μετανάστευση είναι ο μόνος δρόμος ευημερίας πολλών νέων.
Στην Ελλάδα εδώ και πολλά χρόνια έχουμε επιλέξει ή μας έχουν επιβάλλει να είμαστε Νότια Ευρώπη. Από την Πορτογαλία μέχρι την Κύπρο σχεδόν όλες στα μέσα της δεκαετίας του ’70 εγκαταστάθηκε είτε η Δημοκρατία είτε η Αριστερά έγινε διεκδικητής της εξουσίας. Τη δεκαετία του ’80 τα σοσιαλδημοκρατικά Κόμματα πήραν την εξουσία και ανανέωσαν την προοδευτική πορεία των χωρών τους. Μετά 70 χρόνια από το Β’ παγκόσμιο πόλεμο, κοντά 3 γενιές, οι Έλληνες δεν μπορούσαν να ανεκτούν να τους φέρονται οτι είναι «άχρηστοι», «τεμπέληδες», «δεν παράγουν», είναι «διεφθαρμένοι» και άλλα ωραία της κεντρικής Ευρώπης.
Το κοινωνικό ζητούμενο της εργασίας, της δημιουργίας, της αξιοπρεπούς διαβίωσης, της ισότιμης συμμετοχής στην Ευρωπαϊκή οικογένεια είναι αξίες που ψάχνει να επαναφέρει ένα μεγάλο και δυναμικό κομμάτι της Ελληνικής κοινωνίας. Όπως τότε το 1974 το ζητούμενο ήταν η Ελευθερία και η Δημοκρατία, σήμερα το ζητούμενο είναι η Εργασία και η Παιδεία. Στη Δεύτερη Μεταπολίτευση πρέπει να δώσουμε ιδιαίτερο βάρος στην δημιουργία θέσεων εργασίας μόνιμων, βιώσιμων, παραγωγικών και σε μία Παιδεία με όραμα και δημιουργική.
Στην εκπαίδευση που ραχοκοκαλιά της είναι τα σχολεία μας, το όραμα ενός σχολείου ανοικτού, δημιουργικού, σύγχρονου και αυτόνομου είναι η βασική επιδίωξη των επόμενων 10 χρόνων. Να σταματήσει επιτέλους το Λύκειο να είναι προθάλαμος των ΑΕΙ και να γίνονται «Ιδιαίτερα» από το Δημοτικό. Να έρχονται τα παιδιά για να μαθαίνουν και όχι για να περνούν την ώρα τους. Να γνωρίζουν τον εαυτόν τους, τους γύρω τους, την κοινωνία τους, την ιστορία τους και να προετοιμάζονται για το μέλλον που τα ίδια έχουν επιλέξει μέσα από έναν σωστό Επαγγελματικό Προσανατολισμό. Οι καθηγητές να μην φοβούνται μην απολυθούν, να έχουν σωστές απολαβές και το κυριότερο να βρουν τη κοινωνική θέση που τους αρμόζει στην νέα Ελληνική κοινωνία. Η αναβάθμιση του Δασκάλου και του Καθηγητή στα μάτια της κοινωνίας θα ωθήσει την Ελλάδα ακόμα πιο κοντά στην ανάπτυξή της και στο ξεπέρασμα της Κρίσης.
Άκης Χουζούρης