Ιουλ 302013
 

Ο “Καλλικράτης” δίνει κάποιες εξουσίες στον Περιφερειάρχη. Εξαντλούνται μόνο στο ΕΣΠΑ; Μόνο στα τεχνικά έργα; Μόνο σε ανούσιες συζητήσεις και γνωμοδοτήσεις προς τα Υπουργεία; Σήμερα στην εποχή της ανθρωπιστικής Κρίσης τι θα μπορούσε να κάνει ένας Περιφερειάρχης;

Το σίγουρο είναι οτι ένας Περιφερειάρχης δεν εξαντλείται σε “παρακάλια” και διαβουλεύσεις με Υπουργούς, Βουλευτές και μεγάλους Ιδιώτες κεφαλαιούχους, να φέρουν δουλειές και μεγάλες μπίσνες. Ο Περιφερειάρχης είναι υπεύθυνος για τη γενική οικονομική, κοινωνική, πολιτιστική κατάσταση της περιφέρειάς του. Σε στενή συνεργασία με τους Δημάρχους προσπαθεί να λύσει προβλήματα και θέματα, πάντα προς την κατεύθυνση των αναγκών των πολιτών της περιφέρειας. Σε αντιστοιχεία με προηγούμενο άρθρο μου για τους δημοτικούς άρχοντες τους ΟΤΑ Α” βαθμού, οι περιφερειάρχες πρέπει να έχουν στο νου τους 4 επιδιώξεις:

Υλοποίηση ελάχιστου περιφερειακού εισοδήματος δημοσίων αγαθών για τους Δημότες και τους Κατοίκους της Πελοποννήσου.

Δέσμευση αμεσοδημοκρατικών διαδικασιών με άμεση υιοθέτηση πρωτοβουλιών που υπογράφουν πάνω από το 1% των δημοτών της περιφέρειας.

Συμμετοχικός Προϋπολογισμός Δήμων, Περιφερειακών ενοτήτων, Τοπικών Συμβουλίων, συνοικιών και ενώσεων πολιτών.

Μαχητικός περιφερειάρχης για να αλλάξει η μνημονιακή πολιτική.

Ο πρώτος στόχος του ελάχιστου εγγυημένου εισοδήματος θα κάλυπτε αγαθά και υπηρεσίες πρώτης ανάγκης. Ειδικά στην περιφέρεια με μεγάλες εξουσίες στα σκουπίδια, στην ενέργεια, στη μετακίνηση, στη μεταφορά μαθητών, στην Υγεία, την Παιδεία και τον Πολιτισμό και τόσα άλλα θα μπορούσε να υλοποιηθεί ένα πακέτο ελάχιστων προσφορών για την αξιοπρεπή διαβίωση των πολιτών. Δεν χρησιμοποιεί ο Περιφερειάρχης το ΕΣΠΑ ή ευρωπαϊκά κονδύλια με μελέτες και διαδικασίες χρονοβόρες, αλλά την ενεργοποίηση των πολιτών, των σωματείων και των επιχειρήσεων της περιφέρειας, των Δήμων, δηλαδή μία εσωτερική διαδικασία ενός δικτύου αλληλεγγύης. Ο περιφερειάρχης ως κυβερνήτης μίας αυτόνομης περιφερειακής ενότητας, συντονίζει τους αντιπεριφερειάρχες και τους Δημάρχους και τους ζητά μετρήσιμες δωρεάν παροχές προς τους πολίτες. Έτσι φέρνει σε συνεργασία και σε άμιλλα τις περιφερειακές ενότητες και τους Δήμους προς το συμφέρον των πολιτών. Πόσο κοστίζει; Τίποτα. Πότε θα γίνει; Άμεσα. Χωρίς να αναλύσουμε εδώ την ανταλλακτική ή κοινωνική οικονομία που μπορεί να ενεργοποιηθεί.

Λόγω “Καλλικράτη” και των προσώπων που υπηρέτησαν τα τελευταία χρόνια την Πολιτική, οι πολίτες έχουν απομακρυνθεί από τις πολιτικές διαδικασίες. Οι πολίτες δεν πιστεύουν οτι έχουν δύναμη για αλλαγή. Θεωρούν οτι υπάρχουν μονόδρομοι και μονοτελειακές πολιτικές. Τι μπορεί να κάνει ο Περιφερειάρχης; Να δώσει εξουσία και αρμοδιότητες στους πολίτες. Δηλαδή να δεσμευτεί και να επιβάλλει σε όλους τους τοπικούς άρχοντες να δέχονται αιτήματα και να υλοποιούν προτάσεις ή να αναιρούν προτάσεις όταν έχουν υπογραφεί από το 1% των πολιτών της περιφέρειας, της περιφερειακής ενότητας, του Δήμου. Ο πολίτης μπορεί να δει μία του ιδέα υλοποιήσιμη; Τότε θα έχουμε επιστροφή πολιτικής. Μπορεί να συνεργαστεί και να συμμετέχει σε συλλογικότητες που να προωθούν πολιτικά θέματα μέσω του περιφερειακού συμβουλίου; Τότε θα δείτε την δημιουργική έκρηξη που χρειάζεται μία περιφέρεια. Φανταστείτε για παράδειγμα μία τράπεζα Αλληλεγγύης παροχής ρούχων, βιβλίων, τροφίμων, αλλαγές τουριστικών υπηρεσιών και άλλες με τη βοήθεια των περιφερειακών δομών.

Από την άλλη μεριά ο Περιφερειάρχης δεν ψηφίζεται να διαχειριστεί τα χρήματα της Περιφέρειας όπως θέλει για 5 χρόνια. Ο έλεγχος πρέπει να είναι διαρκής και ο προϋπολογισμός να μεταβάλλεται ανάλογα με τις ανάγκες των πολιτών. Ο ανοικτός συμμετοχικός προϋπολογισμός είναι μία αρχή να γνωρίζουμε που μπορούν να πάνε αποτελεσματικότερα τα χρήματα των πολιτών ανά πάσα στιγμή και όχι μόνο μία απλή γενική συζήτηση προεκλογικά. Έτσι θα βρεθούν και άλλοι πόροι στη σημερινή δύσκολη οικονομική κατάσταση. Αν τα συστήματα του περιφερειάρχη είναι κλειστά, τότε θα καταρρεύσουν τα επόμενα χρόνια.

Μνημονιακός Περιφερειάρχης δεν χωράει στην Πελοπόννησο. Άλλες είναι οι πολιτικές που θα βγάλουν την Ελλάδα από την Κρίση. Ο Περιφερειάρχης πρέπει να πιέζει σε αλλαγή πολιτικής για τη χώρας μας. Όχι να είναι υπέρμαχος ζωνών ευέλικτων μορφών απασχόλησης ή κοινωνικών πειραμάτων και “επενδύσεων” που γίνονται σε τριτοκοσμικές χώρες. Ο περιφερειάρχης πρέπει να εμπνέει, να είναι ηθικός και αποτελεσματικός. Αλλιώς θα έχουμε άλλον έναν από τους “παλιούς” που ξέρουν και το μόνο που κάνουν είναι ωραίες δηλώσεις.

Άκης Χουζούρης  

Ιουλ 292013
 

Υλοποίηση ελάχιστου δημοτικού εισοδήματος δημοσίων αγαθών για τους Δημότες και τους Κατοίκους της Τρίπολης

Δέσμευση αμεσοδημοκρατικών διαδικασιών με άμεση υιοθέτηση πρωτοβουλιών που υπογράφουν πάνω από το 1% των δημοτών

Συμμετοχικός Προϋπολογισμός Τοπικών Συμβουλίων, συνοικιών και ενώσεων πολιτών

Μαχητικός Δήμαρχος για να αλλάξει η μνημονιακή πολιτική

 

Η οικονομική Κρίση που μαστίζει τη χώρα μας εδώ και 5 χρόνια, έχει αλλάξει τις κοινωνικές ανάγκες των πολιτών και τις επιδιώξεις μας από τους πολιτικούς. Η κοινωνία αλλάζει, η πολιτική αλλάζει.Η επιβίωση είναι δύσκολη πλέον για την πλειοψηφία του κόσμου. Οι Βουλευτές μας έχουν χωριστεί με μνημονιακούς και αντιμνημονιακούς, οι Συνδικαλιστές μας σε συστημικούς και αντισυστημικούς, οι τοπικοί άρχοντες θα χωριστούν σε γραφειοκράτες και αντιγραφειοκράτες.

Ο Αντιγραφειοκράτης Δήμαρχος που θα ψηφιστεί σε 9 μήνες θα πρέπει να έχει στο νου του πώς να βοηθήσει τους φτωχούς συνδημότες του. Πώς θα δείξει έμπρακτα την αλληλεγγύη σε ασθενέστερα στρώματα. Πώς θα δημιουργήσει ένα “ελάχιστο εγγυημένο, αλληλέγγυο εισόδημα για όλους τους Δημότες και τους κατοίκους της πόλης του”. Προσπερνώντας γραφειοκρατίες και ανιαρές συζητήσεις θα θέσει ένα πρόγραμμα που θα δίνει τα δημόσια αγαθά, χωρίς αντίτιμο. Να αποεμπορευματοποιήσει υπηρεσίες που προσφέρει ο Δήμος ή να εφεύρει νέες έτσι ώστε κάθε Τριπολιτσιώτης ή κάτοικος να πιστεύει οτι η ταυτότητά του ως Δημότης Τρίπολης του δίνει μία βάση ζωής, μίας αξιοπρεπούς κοινωνικής συμβίωσης. Ποιά είναι αυτά τα δημόσια αγαθά που μπορεί ο Δήμαρχος να τα παρέχει οργανωμένα και να τα συνδέει με όλους τους πολίτες και τους κατοίκους της Πόλης; Νερό, διατροφή, υγιεινή, ρούχα, προσωρινή διαμονή, πολιτιστικά αγαθά, ελάχιστη ψυχαγωγία, θέρμανση, μετακίνηση από και μέσα στο αστικό κέντρο, δωρεάν υπηρεσίες πάρκινγκ, υπηρεσίες ποδηλάτων, παιδικοί και βρεφονηπιακοί σταθμοί ακόμα και κουπόνια αγορών αγαθών, βιβλίων και προϊόντων πρώτης ανάγκης. Οι ανάγκες του κόσμου πρέπει να ικανοποιηθούν από τη νέα Δημοτική Αρχή ακόμα και από το υστέρημα όλων μας.

Ο κόσμος των τοπικών κοινωνιών ακούει για το ΕΣΠΑ, το νέο χρηματοδοτικό ευρωπαϊκό πλαίσιο, τα χρήματα που μπορεί να απορροφήσει ο Δήμος από τον κρατικό προϋπολογισμό, πώς πρέπει να δουλεύουν οι δημοτικές υπηρεσίες, πώς πρέπει να πιέσουμε ή να παρακαλέσουμε για να “εγκριθεί” ένα μεγάλο έργο ή να “ανοίξει” ή να “κλείσει” μία δημόσια υπηρεσία ή τέλος τα παρακάλια για ιδιωτικά συμφέροντα να “επενδύσουν” στο Δήμο μας. Σ” αυτό το πλαίσιο πολιτικής κινούνται οι παλαιοί ξεπερασμένοι Δημοτικοί άρχοντες και προσπαθούν να οριοθετήσουν την προεκλογική συζήτηση μόνο σ” αυτά τα θέματα. Γι” αυτό οι πολίτες των Δήμων δεν περιμένουν κάτι διαφορετικό, κάτι άλλο, κάτι αντί αυτών των πεπερασμένων και τελικά αναποτελεσματικών θεμάτων για τη σημερινή εποχή. Στην εποχή της Κρίσης και της ταχείας φτωχοποίησης των μεσαίων και μικρομεσαίων στρωμάτων της ελληνικής κοινωνίας.

Υπάρχει κάτι άλλο; Κάτι που έχουμε ξεχάσει; Κάτι που θα ξαναδώσει την αξία στους Δημάρχους από τους πολίτες, που θα εμπνεύσει τους Δημότες ενός δήμου προς ένα άλλο συλλογικό όραμα; Οι απαντήσεις είναι αξιόπιστες στο αντιδημοκρατικό πλαίσιο των μνημονίων, της Τρόικας, του “ανάπηρου” νομοθετικού μορφώματος του “Καλλικράτη” και της καθημερινής απειλής των απολύσεων και των καταργήσεων δημοτικών υπαλλήλων και υπηρεσιών; Πώς μπορεί ένας Δήμαρχος να αντιπαλέψει τις “κεντρικές” ευρωπαϊκές αντιδημοκρατικές πολιτικές και να οδηγήσει το Δήμο του σε καλύτερη κατάσταση απ” ότι τον βρήκε; Είναι σίγουρο οτι οι Δημότες θέλουν Δημάρχους που να λένε τη γνώμη τους στα γενικά προβλήματα της Ελλάδας, που να πιέζουν στην αλλαγή που χρειάζεται ο τόπος και να συνεργάζεται με άλλους μαχητικούς Δημάρχους που εναντιώνονται στις μνημονιακές πολιτικές. Η συμπεριφορά του Δημάρχου πρέπει να είναι τουλάχιστον αλληλέγγυα στους αγώνες του κόσμου να αλλάξουν τα πράγματα.

Η αλληλεγγύη μεταξύ των πολιτών θα συμπληρωθεί από τη δημιουργία δομών κοινωνικής οικονομίας ανταλλαγής υπηρεσιών και προϊόντων. Κάθε επάγγελμα, κάθε προϊόν τοπικό, κάθε υπηρεσία με τη βοήθεια του Δήμου μπορεί να ανταλλαχθεί με ένα τοπικό σύστημα που θα αγκαλιαστεί από όλους τους Δημότες. Δίνω πατάτες και παίρνω υπηρεσίες εκμάθησης Αγγλικών. Ανταλλάσσω δικηγορικές υπηρεσίες με βιβλία. Δημιουργώ κοινωνικό κεφάλαιο φτιάχνοντας σχέσεις ανταλλαγής με τους συνδημότες μου. Βοηθώ ηλικιωμένους και πληρώνομαι σε τρόφιμα. Δίνω τρόφιμα και παρακολουθώ παράσταση στο Μαλλιαροπούλειο. Είμαι ευγνώμων και αρωγός προσπαθειών ανακύκλωσης και οικολογικών οργανωμένων εταιριών βοηθώντας τους να μεγιστοποιήσουν την επίδρασή τους στην κοινωνία. Δίνω ίσως τη μεγαλύτερη έμφαση στο νέο κόσμο που θέλω να φτιάξω στα σωματεία μου δίνοντάς τους τα πάντα για να δημιουργήσουν, να αγκαλιάσουν όσο γίνεται περισσότερους Δημότες. Χορός, τραγούδι, Θέατρο, εικαστικές τέχνες, οικολογικές και ορειβατικές προσπάθειες, ιστορικές πρωτοβουλίες, τοπικές γιορτές με ουσιαστικό περιεχόμενο την τοπική αναγέννηση της παράδοσης, όλα οργανωμένα και συντονισμένα για την καλλιέργεια της νέας ταυτότητας του Τριπολιτσιώτη. Τα σωματεία έχουν στο DNA τους την αλληλοβοήθεια, την παράδοση και την δημιουργικότητα. Η πολιτική του δημάρχου για την τοπική οικονομία θα είναι πολιτική των επιμελητηρίων και των οργανώσεων των επαγγελματιών. Ο Δήμαρχος τους έχει συνεργάτες και τους παρέχει κάθε εξουσία για να δουλέψουν όσο γίνεται περισσότερο, έτσι ώστε να δημιουργηθούν νέες θέσεις εργασίας.

Και αν έχει πετύχει τα παραπάνω, τότε ο κόσμος θα στηρίξει και θα συμμετέχει σε κάθε πρωτοβουλία και προσπάθεια του Δημοτικού Συμβουλίου. Υπόσχεση και δέσμευση είναι η παροχή εξουσίας σε γενικές τοπικές συνελεύσεις και τοπικά συμβούλια, που οι αποφάσεις τους είναι δέσμευση για το Δήμαρχο. Όχι απλή διαβούλευση ή γνωμοδότηση. Η εξουσία πρέπει να φύγει από το στενό πυρήνα ενός μονοπρόσωπου οργάνου και να πάει όσο γίνεται πιο κοντά στον πολίτη. Ο πολίτης να φροντίζει τα φυτά και τα δέντρα των κοινόχρηστων δρόμων. Ο πολίτης να υιοθετεί το Δημόσιο χώρο σαν να είναι δικός του. Τα σχολεία να ζητήσουν να καθαρίζουν, να καλλιεργούν, να ζουν σε δημόσια πάρκα και να κάνουν χρήση όλων των κτιρίων του Δήμου. Μία ένωση πολιτών να γνωρίζουν οτι μία πρωτοβουλία τους θα υλοποιηθεί άμεσα και με τη βοήθεια του Δημάρχου.

Ο Καλλικράτης αγνοεί τα τοπικά προβλήματα. Δεν προβλέπει ρητά τίποτα για τοπικά δημοψηφίσματα, για τοπικές συνοικιακές συνελεύσεις, για αποφάσεις πολιτών που θα αναιρούν τις αποφάσεις του δημοτικού συμβουλίου. Ο νέος Δήμαρχος θα δίνει εξουσία στον πολίτη. Θα υποστηρίζει κοινοτικές ή συνοικιακές προσπάθειες. Άλλες οι ανάγκες της κονωνίας ενός χωριού της Τεγέας και άλλες στη συνοικία γύρω από την πλ. Αγίου Δημητρίου. Όμως πώς θα βγουν οι πολίτες να συζητήσουν και να φανταστούν, να κάνουν κινήσεις για τη ζωή τους; Μα μόνο αν δουν οτι ο νέος Δήμαρχος δεν κοιτάει μόνο τη γραφειοκρατία του ελληνικού Κράτους και τα “μεγάλα” έργα πολιτευτών και Ιδιωτών. Για παράδειγμα είναι έτοιμος ο Δήμαρχος να υιοθετεί αποφάσεις που θα έχουν υπογραφεί από το 1% του πλυθυσμού του δήμου του; Να συναινέσει σε δωρεάν internet σε όλο το Δήμο; Να φτιάξει δίκτυα τοπικών αγροτικών προϊόντων και να τα προωθεί ο ίδιος;

Να ένας άλλος κόσμος μακριά από τη μιζέρια και τα μνημόνια.

Άκης Χουζούρης 

Ιουλ 152013
 

Η προπαγάνδα έχει πετύχει το στόχο της. Τη διαίρεση και το μπέρδεμα. Η διαίρεση οδηγεί στον κανιβαλισμό μεταξύ των αδυνάτων, μεταξύ των εργαζόμενων. Το μπέρδεμα διαμορφώνει την κοινή γνώμη, τη γενική Βούληση και το Δημόσιο συμφέρον. Οι δημοσιογραφίσκοι οδηγούν τις εξελίξεις, από τους οποίους βασικοί πρωταγωνιστές “κατέχουν” εκπομπές και ώρες μεγάλης τηλεθέασης. Βασική τους γραμμή ή ιδεολογία; Όλοι οι άνεργοι προέρχονται από τον Ιδιωτικό τομέα. Για τους 1,5 εκατομμύρια ανέργους κανείς δεν έκλαψε, ούτε έκανε κάποια κινητοποίηση. Οπότε ας απολυθούν 15 χιλιάδες “μόνο” Δημόσιοι υπάλληλοι. Δυστυχώς αυτή την απλοϊκή λογική την υιοθετεί ο ίδιος ο Πρωθυπουργός. Πιστεύει οτι πρέπει να “τιμωρήσει” το Δημόσιο τομέα. Ως άλλος Θάτσερ πιστεύει οτι η λέξη “μεταρρύθμιση” σημαίνει απορρύθμιση και η λέξη “Ελευθερία” σημαίνει ιδιωτικοποίηση. Μακάρι η ιδεολογία τους να τους οδηγεί εκεί και να πιστεύουν αυτά που λένε και κάνουν. Η Νέα Δημοκρατία όμως δεν ήταν ποτέ Νεοφιλελεύθερη. Το ίδιο αυτό κόμμα και ο αργηγός υμνούσαν πριν 1,5 χρόνο τις κεϋνσιανές πολιτικές και το ρόλο του Κράτους, στα Ζάπεια και όταν ψήφισαν όχι στο πρώτο μνημόνιο. Άρα το μόνο που μένει είναι οτι ο Πρωθυπουργός και η κυβέρνηση είναι πρόχειρη. Επιλέγουν σήμερα διάφορα επικοινωνιακά και μόνο μηνύματα, χωρίς περιεχόμενο και χωρίς να τα πιστεύουν – εκτός από τον Στουρνάρα- και προσπαθούν να επιβληθούν στην κοινωνία μόνο με την προπαγάνδα. Αν μπείτε στο site της Ελληνικής Στατιστικής Υπηρεσίας θα αποκαλυφθεί η μεγάλη αλήθεια. Το 1,5 εκατ. Άνεργοι δεν προέρχεται μόνο από τον Ιδιωτικό τομέα. Μεγάλο κομμάτι του περίπου 1,5 εκατ. προέρχεται από τη μη ενσωμάτωση των νέων έως 35 ετών από το Δημόσιο ή τον Ιδιωτικό τομέα. Οι νέοι προέρχονται από τις δομές της Παιδείας, Δευτεροβάθμια, Τριτοβάθμια και Μεταπτυχιακά. Έχουν ελάχιστα ένσημα και δεν θεωρούν τον εαυτό τους οτι είναι απολυμένοι αλλά αποτυχημένοι. Ξέρετε πόσο είναι αυτό το νούμερο των νέων; Κοντά στους 300 χιλιάδες. Οι προπαγανδιστές ενσωματώνουν το νούμερο των 300 χιλιάδων νέων ανέργων στον Ιδιωτικό τομέα, για λόγους εντυπώσεων. Πιστεύουν οτι έτσι θα στρέψουν την κοινωνία εναντίον των Δημοσίων υπαλλήλων. Και μέχρι τώρα το έχουν καταφέρει. Επίσης ο Δημόσιος τομέας με όλες τις μορφές του και τις επιχειρήσεις του έδινε εργασία και δουλειά σε πολύ μεγαλύτερο εργατικό δυναμικό, απ” ότι σήμερα. Το 2009 ο Ραγκούσης έδιωξε κοντά στους 150 χιλιάδες σταζιέρς. Επίσης τα επόμενα χρόνια χιλιάδες συμβασιούχοι έργου, εργασίας, αναπληρωτές, ωρομίσθιοι, με έμμεσες συμβάσεις από ιδιώτες, που είναι κοντά στους 300 χιλιάδες. Αυτοί οι άνθρωποι βρέθηκαν στο δρόμο της ανεργίας μετά από πολλά χρόνια εργασίας. Πολλά χρόνια. Δεν θεωρούν τον εαυτό τους οτι προέρχονται από τον ιδιωτικό τομέα παρόλο που είχαν Ιδιωτικές συμβάσεις με το Δημόσιο. Τέλος υπάρχει μεγάλο κομμάτι διαρθρωτικής ανεργίας που προέρχεται από τον αγροτικό τομέα ή τον κατασκευαστικό τομέα ή τον τρίτο τομέα αγοράς (Κοινωνική οικονομία) ή από μαθητική διαρροή λόγω του ότι δεν τελείωσαν τη βασική εκπαίδευση, δηλαδή το Γυμνάσιο. Αυτοί οι άνθρωποι έχουν τα λιγότερα προσόντα και μάλιστα αν δείτε έχουν και την μεγαλύτερη ηλικία. Αυτοί οι άνθρωποι δεν τους είχε απορροφήσει ο Ιδιωτικός τομέας, δηλαδή δεν τους είχε βάλει ένσημα, ούτε τους βοήθησε να οργανώσουν τις γνώσεις τους και να θωρακιστούν στην εποχή των μνημονίων. Θέλω επίσης να αναφέρω και τα εξής: Άλλο ο ελεύθερος επαγγελματίας, άλλο ο μικροεπιχειρηματίας, άλλο ο Ιδιωτικός υπάλληλος, άλλο ο μεγαλοεπενδυτής και ο μεγαλοεπιχειρηματίας. Η ομάδα των ελεύθερων επιχειρηματιών και των ιδιωτικών υπαλλήλων έχει πολλούς ανθρώπους χωρίς δουλειά. Όμως πόσοι ήταν πριν την κρίση οι Ελεύθεροι επαγγελματίες και οι ιδιωτικοί υπάλληλοι; Αν το εργατικό δυναμικό ήταν περίπου 5 εκατομμύρια και η εργασία που έδινε ο Δημόσιος τομέας ήταν 1 εκατομμύριο, αν αφαιρέσουμε τους αγρότες, τους εργαζόμενους χωρίς ΙΚΑ στον κατασκευαστικό τομέα και αυτούς που εξακολουθούν να εργάζονται (ελεύθεροι επαγγελματίες και ιδιωτικοί υπάλληλοι) τότε βρίσκεις τους ανέργους του πολύπαθου ιδιωτικού τομέα. Αν θέλεις. Αν δε θέλεις, τότε απλά προπαγανδίζεις.

Χουζούρης Άκης