Μάι 282013
 

 

 

 

 

 

Βούλιαξε η Σοσιαλδημοκρατία. Παντού. Σε όλη την Ευρώπη. Πλέον δεν υπάρχει ο χώρος της Κεντροαριστεράς. Αφού δεν υπάρχουν άνθρωποι και πολίτες σε στρώματα της κοινωνίας που θεωρούν τον εαυτό τους μεσαίο ή μικρομεσαίο ή εργαζόμενο που αποταμιεύει. Οι άνθρωποι φτιάχνουν τα κόμματα, όχι το ανάποδο. Αυτό ας μην το ξεχνάνε οι πολιτικοί του ΠΑΣΟΚ / ΔΗΜΑΡ.

Η Κρίση του 2009 έως σήμερα χτύπησε αλύπητα τα στρώματα που άνηκαν στην Κεντροαριστερά. Γι’ αυτό στην Ελλάδα η Κεντροαριστερά είναι συρρικνωμένη στο 10% επί του συνόλου. Στην υπόλοιπη Ευρώπη η Κρίση χτυπάει από τη Νότια Ευρώπη προς τη Βόρεια. Παρακολουθήστε τα ποσοστά της Σοσιαλδημοκρατίας στην Ιταλία, στην Ισπανία και τις πρόσφατες δημοσκοπήσεις στη Γερμανία που το SPD (Σοσιαλδημοκράτες) κρατάει με νύχια και δόντια το 24%. Πράσινοι και Αριστερά είναι στο άλλο 25%, ενώ το κόμμα της Μέρκελ αγγίζει το 40%. Μέχρι και στη Γερμανία που έχει τη μεγαλύτερη Οικονομία της Ευρώπης, που η κοινωνία της είναι καθαρά συντηρητική και αντικομουνιστική λόγω ΕΣΣΔ.

Επειδή τα κόμματα δεν είναι μόνο άνθρωποι αλλά και ιδεολογίες, η Σοσιαλδημοκρατία έχασε οριστικά την ταυτότητά της δηλαδή τον καπιταλισμό με κοινωνικό Κράτος. Όταν υπάρχει έντονη Κρίση ή ύφεση ή λίγα χρήματα προς το Κράτος, τα σοσιαλιστικά κόμματα πράττουν όπως τα Δεξιά. Με μέτρα λιτότητας. Αναζητούν τρόπους για ανάπτυξη ίδιους με τη λεγόμενη Δεξιά: Να πέσει το κόστος εργασίας. Μα η εργασία ή οι εργατικοί συντελεστές δεν ευθύνονται στις Κρίσεις που υπάρχουν στον 21ο αιώνα, αλλά το Τραπεζικό Κεφάλαιο ή το Κεφάλαιο που μέσω του Κράτους σπαταλιόταν για «ανάγκες» της εκάστοτε μεγαλοαστικής τάξης.

Το κεφάλαιο έχασε την επενδυτική του ή επιχειρηματική του λογική. Πολλοί Οικονομολόγοι και Ιστορικοί θεωρούν ότι στον 21ο αιώνα η Ευρώπη θα ζει με όλο και λιγότερους χρηματικούς πόρους. Μέχρι να ισορροπήσει η Κινεζική και Ινδική κοινωνία σε περίπου ίδια ανθρώπινα και καταναλωτικά Δικαιώματα με την Ευρωπαϊκή. Το πλαίσιο της Παγκόσμιας οικονομίας άλλαξε. Η Ευρώπη χάνει πόρους, επιχειρήσεις, κεφάλαια και καταμερισμό εργασίας στον Κόσμο. Δεν προβλέπεται κάποια αλλαγή τα επόμενα χρόνια.

Οι λύσεις για την Ευρώπη είναι δύο: Η «Δεξιά» λύση που κλείνει τα σύνορα και μοιράζει πόρους και εργασίες σε όλο και λιγότερους ανθρώπους. Οι υπόλοιποι βρίσκονται στο περιθώριο. Η «Αριστερή» λύση που αλλάζει το καταναλωτικό πρότυπο του Ευρωπαίου, προκρίνει λύσεις δικαιοσύνης για όλους και στηρίζει την οικονομία της σε νέες μορφές «Σοσιαλιστικής» (Κοινωνικής ή Συνεργατικής) επιχείρησης που στηρίζεται στις γνώσεις και στην εργασία και όχι στο κεφάλαιο. Η «Δεξιά» λύση θα ελέγξει τις μάζες με αστυνομικές και αυταρχικές μεθόδους αγνοώντας το φιλελεύθερο παρελθόν της. Η «Δεξιά» της Ευρώπης θα ζηλέψει την πειθαρχία του Πούτιν και του Ερντογάν και θα αναζητήσει τη συνέχειά της στο συντηρητικό της παρελθόν και όχι στο Φιλελεύθερο Δημοκρατικό της. Γι’ αυτό και ξεκινούν συζητήσεις για Μεταδημοκρατίες, για πιο ισχυρή εκτελεστική εξουσία, για ξεχαρβάλωμα Δημοκρατικών θεσμών όπως η Βουλή, η Αυτοδιοίκηση, η Δημόσια Διοίκηση.

Η «Αριστερή» λύση έχοντας αφήσει πίσω της την στείρα άρνηση και την Αριστερά της διαμαρτυρίας, οργανώνεται ως Εναλλακτική κυβερνητική λύση. Επιτέλους η Αριστερά θέλει να κυβερνήσει. Θέλει να εφαρμόσει ένα πρόγραμμα αλλαγής πλεύσης του Νεοφιλελεύθερου οικονομικού μοντέλου που έχει υιοθετήσει όλη η Ευρώπη. Οι πολίτες φεύγουν μαζικά από το Κέντρο και όσοι αυτοπροσδιορίζονται Αριστεροί, που θέλουν ρεαλιστικές κυβερνητικές λύσεις, ένα πρόγραμμα με αρχή, μέση και τέλος, αγκαλιάζουν την Αριστερά.

Πού θα κριθεί η μάχη μεταξύ δεξιάς και Αριστεράς; Πουθενά. Κάθε χώρα θα προσπαθεί μεταξύ αυτού του δίπολου, να εκμεταλλευτεί τους ανθρώπους της και τις ιδιαίτερες συνθήκες που υπάρχουν στη χώρα για να επιβιώσουν όσο γίνεται καλύτερα σε τόσο αρνητικό περιβάλλον για την Ευρώπη. Οι δύο λύσεις, οι δύο χώροι θα ηγεμονεύσουν στην πάλη των ιδεών. Το δίλημμα των ανθρώπων που είχαν εγκλωβιστεί από την σοσιαλδημοκρατική Ουτοπία θα είναι έντονο. Δεξιά ή Αριστερά; Και όμως αν σκεφτεί ταξικά, αν σκεφτεί σύμφωνα με τα βάσανα που περνά, αν ξεκαθαρίσει λίγο την ιδεολογία του, αν δει που μπορεί να ενεργεί ως μέλος και να καθορίζει τις εξελίξεις, τότε οι παλιοί Κεντροαριστεροί δεν έχουν δίλημμα. Ας ξεχάσουν το Κέντρο- και ας μείνουν με το -αριστεροί.

 

Άκης Χουζούρης        

 

Μάι 072013
 

Από το Σεπτέμβριο του 2013 οι εκπαιδευτικοί της χώρας θα έχουν 2 ώρες επιπλέον του μέχρι τώρα διδακτικού ωραρίου τους. Η τρικομματική κυβέρνηση επέλεξε να εντάξει στο πολυνομοσχέδιο τη διάταξη της αύξησης του διδακτικού ωραρίου, παρόλο που είναι κοντά οι Πανελλαδικές εξετάσεις και θα μπορούσε κάποιος πονηρός να έλεγε «μα γιατί δεν περίμεναν αυτήν την τροπολογία να την περάσουν μετά τις πανελλαδικές εξετάσεις»;

Με την προώθηση της αύξησης του διδακτικού ωραρίου η πρόσληψη αναπληρωτών εκπαιδευτικών καθίσταται δύσκολη έως απίθανη. Ελάχιστες ειδικότητες θα έχουν μείνει «κενές» τον Σεπτέμβριο του 2013, ώστε να προχωρήσει το Ελληνικό Δημόσιο στην πρόσληψη Αναπληρωτών. Περίπου 11000 αναπληρωτές δεν θα δουλέψουν από τον Σεπτέμβριο. Έτσι μαζεύονται τα έξοδα του Δημοσίου και να έρθουν τα πολυπόθητα πλεονάσματα του προϋπολογισμού. Αν πολλαπλασιάσετε με 1000 Ευρώ περίπου (αν και προέρχονται τα περισσότερα χρήματα από το ΕΣΠΑ) τον αριθμό των εκπαιδευτικών που προσλαμβάνονται έχουμε μία εξοικονόμηση περίπου στα 11.000.000 το μήνα δηλαδή περίπου 100.000.000. Ευρώ το χρόνο. Όχι και λίγα.

Από την άλλη μεριά έχουμε 11 χιλιάδες ανθρώπους με τις οικογένειές τους που δεν θα έχουν την πολυπόθητη προσωρινή πρόσληψη. Θα ενταχθούν στους ανέργους και θα προστεθούν στην εξαθλίωση των ανέργων και των συμπολιτών μας με έσοδα κάτω από το όριο της φτώχιας. Αυτοί οι άνθρωποι νέοι στην συντριπτική τους πλειοψηφία έδιναν μεγάλη ενέργεια στους εκπαιδευτικούς συλλόγους, έκαναν πολύ περισσότερα απ’ ότι υποχρεούνταν από τη σύμβασή τους και ήταν αναπόσπαστο κομμάτι του εκπαιδευτικού κλάδου. Ίσως είναι και ευκαιρία για μετανάστευση για τους περισσότερους.

Από το Δεκέμβρη του 2009 με το ξεκίνημα του θέματος των συμβασιούχων επί υπουργίας κ. Ραγκούση, το Ελληνικό Δημόσιο έχει κλείσει τις πόρτες του σε περισσότερο από 200.000 ανθρώπους που απασχολούνταν σε κενές θέσεις του Κράτους. Αυτοί οι άνθρωποι λόγω επαγγελματικής ταυτότητας και διαμόρφωσης μίας ανελαστικής και πολύ ρηχής αγοράς, δεν έχουν ελπίδες απορροφητικότητας από τον ιδιωτικό τομέα. Είναι μεγάλοι ψεύτες αυτοί που λένε ότι μόνο ο Ιδιωτικός τομέας έχει απολύσεις. Έχει και ο Δημόσιος τομέας καθημερινά. Δεν είναι μόνο οι 200 χιλιάδες συμβασιούχοι κάθε είδους, αλλά και οι εργοδηγοί έργων σε Δημόσιες επιχειρήσεις ( ΔΕΗ, ΕΛΤΑ, ΔΕΥΑ κλπ). Ψάχνουν να φέρουν τον ιδιωτικό τομέα σε σύγκρουση με το Δημόσιο. Και τα παπαγαλάκια το έχουν καταφέρει αυτό.

Εκείνος ο περίφημος πολλαπλασιαστής ο οποίος λέει με απλά λόγια ότι αν κόβεις συγκεκριμένες δαπάνες έχεις πολλαπλασιαστικές (επί 2) επιπτώσεις στην οικονομία, που είναι τώρα; Δεν ισχύει αυτό με τους αναπληρωτές; Το ότι αυξάνεις 2 ώρες σε όλους τους εκπαιδευτικούς πώς κερδίζει το Δημόσιο; Για φανταστείτε το λίγο: Σε ένα σχολείο υπάρχουν 2 φιλόλογοι, 2 μαθηματικοί, 1 φυσικής αγωγής κλπ και δεν υπάρχει ένας με ειδικότητα Αγγλικών. Θα μεταφερθεί ο πλεονάζων από το δίπλα, αν δεν υπάρχει ο παραδίπλα, τελικά ο από πολύ μακριά για να συμπληρώσει την αύξηση του διδακτικού του ωραρίου. Ο εκπαιδευτικός μπορεί να έχει οικογένεια, να μην οδηγεί, να, να, να, με πολλά κοινωνικά και οικογενειακά θέματα, που δεν θα τον αφήσουν να δουλέψει μακριά από το σπίτι του. Ωραία κατάσταση.

Γιατί δεν κάνανε το άλλο; Γιατί δεν νομοθέτησαν το αυτονόητο; Δηλαδή να καταθέσουν τα νομοσχέδια για το Νέο Λύκειο και το Νέο Τεχνολογικό Λύκειο, να προβλεφτούν κατά σειρά σπουδαιότητας τα μαθήματα κάθε τάξης, τα ωράρια που χρειάζονται και επιτέλους οι μετατάξεις σε θέσεις γραφείων που πλεονάζοντος προσωπικού; Θέλω να γνωρίζετε ότι μόνο στην Ελλάδα από χώρα της ΕΕ και του ΟΟΣΑ οι εκπαιδευτικοί κρατούν την γραφειοκρατία ενός σχολείου, ενώ στα υπόλοιπα εκπαιδευτικά συστήματα ο Διευθυντής, ο Υποδιευθυντής και η γραμματειακή υποστήριξη δεν λογίζονται ως εκπαιδευτικοί. Έτσι ο ΟΟΣΑ διαιρεί το σύνολο των εκπαιδευτικών παρόλο που δεν διδάσκουν, αλλά ανοίγουν το σχολείο, διεκπεραιώνουν εργασίες στις Δευτεροβάθμιες ή στο Υπουργείο, κάνουν εργασίες γραμματέα, με το σύνολο των ωρών διδασκαλίας και των μαθητών. Έτσι φαίνονται πάρα πολλοί οι εκπαιδευτικοί. Με την αύξηση του ωραρίου θα φαίνονται ακόμα περισσότεροι και χωρίς αναπληρωτές.

Επιλέχθηκε ο χρόνος των 20 ημερών πριν τις Πανελλαδικές να αυξηθεί το ωράριο των εκπαιδευτικών κατά 2 ώρες. Χωρίς να έχει δημοσιευτεί το νέο οργανόγραμμα του υπουργείο Παιδείας, χωρίς να γνωρίζουμε το Νέο Σχολείο, χωρίς να γνωρίζουμε τα σχεδιαγράμματα των σχολικών μονάδων, χωρίς να προβλέπονται μετατάξεις, χωρίς να προβλέπονται οι επιπτώσεις από την «Απόλυση 11 χιλιάδων αναπληρωτών από το Δημόσιο». Ίσως να πιστεύουν στην τιμωρία, να πιστεύουν ότι το Δημόσιο φταίει για όλα και πρέπει να τους εξευτελίσουμε στην κοινωνία.

Το κακό είναι ότι την ατζέντα την βάζουν τα ΜΜΕ. Αυτά τα ΜΜΕ που έχουμε στην Ελλάδα.

 

Άκης Χουζούρης