Μάι 212012
 

Ψηφίζοντας στις 6 Μάη δεν περιμέναμε ότι απευθυνόμαστε σε κουφούς. Οι πολιτικοί μας βρίσκονται σε φάση άρνησης της πραγματικότητας. Θέτουν διλήμματα ενώ ήδη τα έχουμε απαντήσει. Έχουμε μιλήσει. Τι άλλο να τους πούμε; Μου θυμίζουν το σκιουράκι στο ICE AGE που κυνηγάει συνεχώς το βελανίδι, αλλά συνέχεια του ξεφεύγει. Ο κόσμος φώναξε, «επιτέλους έφυγαν από μπροστά μας». Ας μπουν νέα πρόσωπα, νέες πολιτικές, νέες δυνάμεις. Το μνημόνιο πέθανε. Ο λαός θέλει Αλλαγή. Επομένως η ετυμηγορία του λαού στις 6 Μάη ήταν «Θα στείλω κάποιον που να διαπραγματεύεται στις Βρυξέλλες». Δεν είναι ούτε κατά του Ευρώ ούτε υπέρ της Δραχμής. Ήταν υπέρ των πολιτικών που θα προωθήσουν τα συμφέροντα της Ελλάδας χωρίς ιδιοτέλειες, καιροσκοπισμούς και με σφρίγος.

Ακριβώς το αντίθετο πρεσβεύουν τα κόμματα του κέντρου. Ν.Δ., ΠΑ.ΣΟ.Κ., Δημοκρατική Συμμαχία μοιάζουν όλο και πιο πολύ στην τελική τους επιδίωξη. Το ΛΑΟΣ προσπαθεί να κρατήσει τις δυνάμεις του, αλλά βλέπετε πώς ελκύει η μαύρη τρύπα του Κυβερνητικού φιλελευθερισμού; Το πολιτικό σχήμα παραμένει, φυσικά. Η Ελλάδα βρίσκεται στην Ευρώπη και ακολουθεί κοινωνικά και πολιτικά τα Ευρωπαϊκά ρεύματα. Στην άκρα Αριστερά ή Κομμουνισμός βρίσκεται το ΚΚΕ. Στην άκρα δεξιά βρίσκεται η Χρυσή Αυγή. Στο κέντρο βρίσκεται το ΠΑΣΟΚ όπως το ανακοινώνει και το πιστεύει ο Πρόεδρός του. Αριστερά είναι ο ΣΥΡΙΖΑ. Κεντροαριστερά βρίσκεται η ΔΗΜΑΡ. Κεντροδεξιά στο Φιλελευθερισμό βρίσκεται η Δημοκρατική Συμμαχία, η ΔΡΑΣΗ και η Δημιουργία, Ξανά. Κεντρικά Δεξιά βρίσκεται η ΝΔ και Κοινωνικά Δεξιά βρίσκεται το κόμμα Ανεξάρτητοι Έλληνες.

Τι συμβαίνει όταν οι ηγεσίες των κομμάτων αποκόπτονται από τη βάση, από τους ψηφοφόρους τους; Να μένουν στα κόμματά τους μόνο οι αξιωματούχοι και κάποιοι που πιστεύουν ότι ψηφίζοντας ένα πρόσωπο δεν προδίδουν την ιδεολογία τους. Το ΠΑΣΟΚ έπεσε στην παγίδα που έστησε ο ίδιος ο ιδρυτής του. Ενώ ξεκίνησε από αριστερά, επεκτάθηκε στους ψηφοφόρους του Κέντρου και έφτιαξε τη μεγάλη Δημοκρατική παράταξη. Με τα χρόνια το Δημοκρατική έγινε Φιλελεύθερη ή κυβερνητική Παράταξη. Επιμένω να σας τονίζω ότι το κέντρο είναι η μεγάλη μαύρη τρύπα, που φυσικά τη χρειάζονται όλα τα κόμματα για να κυβερνήσουν αλλά πρέπει να μην ξεχνάνε από πού προέρχονται. Ο Κώστας ο Καραμανλής ο νεότερος με το δόγμα του «Μεσαίου χώρου» πήρε δύο εκλογές. Αυτά για πολιτικές γεωγραφίες.

Τι γίνεται όμως με το μάθημα της Ιστορίας; Η άρχουσα τάξη ( ΠΑΣΟΚ, ΝΔ, ΜΜΕ κλπ δυνάμεις) έπαιξαν το χαρτί της κινδυνολογίας. «Είμαστε σε πόλεμο». «Οδηγούμε έναν τιτανικό». «Θα έχουμε απώλειες». «Όλοι μαζί τα φάγαμε». «Πανστρατιά εναντίον της Τρόικα». Όλα αυτά λειτούργησαν. Πώς; Να θεωρούμε ότι η χώρα κινδυνεύει. Και αφού κινδυνεύει η χώρα ας πάρουμε τα όπλα. Να πολεμήσουμε βρε αδερφέ. Αλλά όταν πας σε έναν πόλεμο, δεν κοιτάς στις τσέπες σου πόσα Ευρώ έχεις, αν έχεις οικολογικές ανησυχίες ή αν γουστάρεις να κάνεις κανό. «Κοιτάς να επιβιώσεις». Να ζήσεις. Να στηριχθείς στο διάβολο για να γλιτώσεις. Αυτές οι ευγενικές σκέψεις δε συνάδουν με το κέντρο ή το φιλελευθερισμό αλλά με καθαρές και συγκεκριμένες ιδεολογίες. Ο Αρχηγός πρέπει να είναι ένας σκληρός και συνάμα σταθερός πολεμιστής. Να είναι αγενής, να νιώθει ότι κάθε του κίνηση θα έχει επίπτωση στο λαό του και πιστεύει σε ένα όραμα. Ένα στυλ τύπου «Τσιπβέλη», ας πούμε. Όπως δείχνουν τα ιστορικά γεγονότα ποτέ τέτοιος λαός δεν έχασε.

Στις 17 Ιουνίου ψηφίζουμε τον αρχηγό που θα πάει στις Βρυξέλλες για να αλλάξει το μνημόνιο. Άρα δεν πρέπει να είναι κάποιοι που το ψήφισαν, το έφτιαξαν, το υπέγραψαν. Και επειδή πολλοί παραλληλίζουν τη σημερινή εποχή με άλλες 3 εποχές (Το 1920 και τη μικρασιατική καταστροφή, το 1951 και την εξαφάνιση των Κεντρώων κομμάτων και το 1981 και την άνοδο του Ανδρέα) έχω να πω τα εξής: Κάθε εποχή έχει τα δικά της χαρακτηριστικά. Τα συμπεράσματα των ιστορικών γεγονότων τα δεχόμαστε ως διδάγματα, όχι την επανάληψή τους ως κάτι μεταφυσικό. Ο Βενιζέλος το 1920, ενώ θα μπορούσε να αναβάλει τις εκλογές θέλησε να τις κάνει χωρίς καν να κάνει προεκλογική εκστρατεία. Ήδη ήμασταν στη Σμύρνη είχαμε απελευθερώσει άλλη μία Ελλάδα και ο Βενιζέλος (το πιο ιστορικό του λάθος) ζήτησε από «ψηλά» χωρίς να παλέψει, χωρίς κόμμα με αρχές, να ψηφιστεί από έναν ζαλισμένο και κατακουρασμένο λαό. Ο ίδιος ο Βενιζέλος παρόλο που ήταν μεγάλος ηγέτης, γνώριζε ότι η δύναμή του ήταν ο λαός του, το κόμμα του. Κάποια στιγμή στην παραζάλη της νίκης ξέχασε και τα δύο. Ο μεγάλος διχασμός – Βενιζελικοί Αντιβενιζελικοί- κέρδισε. Για 30 χρόνια.

Το 1951 μετά τον εμφύλιο στις πρώτες εκλογές ο Ελληνικός λαός πάλι με θυσίες από τον εμφύλιο, με κακουχίες έδωσε στο μεγαλύτερο κόμμα λιγότερο από 20% και διέσπειρε την ψήφο του δείχνοντας ότι δεν θέλει κανέναν από αυτούς που έκαναν τον πόλεμο. Τι έκανε όμως η πολιτική τάξη; Ενώθηκε δεξιά. Δημιουργήθηκε ένα μόρφωμα Δημοκρατικό – αλλά με τη σημερινή του έννοια Δεξιό –  με όλους τους γνωστούς πολιτικούς τότε κεντρώους, φιλελεύθερους, δεξιούς, ακροδεξιούς για να κερδίσουν την Αριστερά μια αριστερά που άλλος ονειρευόταν τον Στάλιν, άλλος να πάρει εκδίκηση για τον εμφύλιο και άλλος τον Κορνήλιο Καστοριάδη. Τα επόμενα χρόνια κέρδισε η Δεξιά. Για 30 χρόνια.

Το 1981 ο Ανδρέας δημιούργησε τη μεγάλη Δημοκρατική παράταξη της Κεντροαριστεράς. Το κέντρο μετατοπίστηκε Αριστερά αντί για Δεξιά όπως το 1951. Ίσως πρέπει να γράφουμε 30 σελίδες για τη μεταπολίτευση όμως μία λέξη μπορούμε να πούμε στα σίγουρα. Τελείωσε.

Από τις 17 Ιουνίου ξεκινάει ένας ακόμα μεγάλος κύκλος. Ένας κύκλος μιας νέας γενιάς που θα επιλέξει που θα ρίξει το βάρος της διακυβέρνησης και φυσικά στο διαχρονικό ερώτημα «Ποια Ελλάδα θέλουμε»; Για 30 χρόνια. Δεν με ενδιαφέρει να πιάσω το βελανίδι του σκίουρου στο ICE AGE, αλλά να μπορώ να το φάω. Να μπορώ. Να είμαι σίγουρος για τις επιθυμίες μου. Το όραμα της γενιάς μου δεν είναι ούτε η Σμύρνη, ούτε η Σοβιετική Ένωση, ούτε οι Επιδοτήσεις να τις κάνω πισίνες. Το όραμα της γενιάς μου είναι να είμαι Έλληνας Ευρωπαίος, ίσος προς ίσο με κάθε άλλον Ευρωπαίο. Να δημιουργηθεί μία Ευρώπη της Εργασίας και των λαών. Να ξεφύγει η Ευρώπη από την ύφεση και την υστερία της λιτότητας. Η Ευρώπη να ξαναβρεί το γνήσιο, πρωταγωνιστικό ριζοσπαστικό δρόμο της Ανάπτυξης ανάμεσα στις Η.Π.Α. και στην Κίνα, στην Αμερική και στην Ασία.

Τίποτα λιγότερο, τίποτα περισσότερο.

 

Άκης Χουζούρης

Μάι 032012
 
posted by akis on Παρ, 30/03/2012 – 13:40

Η γενιά του παππού μου αποφάσισε να μη γίνουμε Βουλγαρία και Ρουμανία, τα δύσκολα χρόνια του 45-49.

Η γενιά του πατέρα μου αποφάσισε να είναι όλοι Έλληνες ίσοι και να έχουν τις ίδιες ευκαιρίες στην κοινωνία τη δύσκολη δεκαετία του 1970-1980.

Η δική μου γενιά αποφασίζει να είναι η Ελλάδα στην Ε.Ε. και η κοινωνία να είναι όρθια και δυνατή για να έχει τις ίδιες ευκαιρίες με όλους τους Ευρωπαίους.

Τα κόμματα συζητούν για διάφορα. Εμείς όμως έχουμε αποφασίσει οτι η ζωή μας δεν μπορεί να είναι χειρότερη από του πατέρα μας ή του παππού μας.

 

Άκης Χουζούρης

Μάι 032012
 

Η ΚΑΤΣΙΚΕΛΛΑΔΑ ΜΑΣ

posted by akis on Πέμ, 19/04/2012 – 08:28

Μία φορά και έναν καιρό στην Κατσικελλάδα ζούσαν 3 κατσικάκια (ένα κόκκινο, ένα πράσινο και ένα μπλε) με τη μαμά τους την Ε.Ε. Κάθε φορά τους έλεγε η μαμά τους να προσέχουν να μην τρώνε το φαγητό του άλλου, να μην κλέβουν από τα άλλα ζώα και προπάντων να κλειδώνουν την πόρτα, όταν λείπει η μαμά Ε.Ε.

Μία μέρα η Ε.Ε. έφυγε για μεγάλο ταξίδι ξεχνώντας τα κατσικάκια της, την ιστορία της, το σκοπό της. Ξελογιάστηκε από έναν τράγο που ήταν αγέρωχος, επιθετικός και οργανωμένος. Μαγεμένη από έρωτα, θέλησε να αλλάξει τα κατσικάκια της. «Έτσι πρέπει να γίνει η Κατσικελλάδα, όπως στη χώρα του τράγου την Τραγερμανία», έλεγε συνέχεια η Ε.Ε. Γύρισε γρήγορα σπίτι, «εκσυγχρόνισε» όπως όπως τα κατσικάκια, έδωσε την ευχή της και τους είπε: «Σας πιστεύω, μπορείτε να πάρετε μέρος έως και στους Ολυμπιακούς αγώνες ζώων». Και τα τρία κατσικάκια- για να είμαι ακριβής άλλα λιγότερο άλλα περισσότερο- ξεκίνησαν να φτιάξουν την «Ισχυρή Κατσικελλάδα».

Περίπου το ’04-’05 κατάφεραν σε ποδόσφαιρο, μπάσκετ, βόλεϊ, πόλο κατσικιών, βόλους, ράγκμπι, να πετύχουν τις πρώτες θέσεις. Τα πράγματα πήγαιναν από το καλό στο καλύτερο. Το μπλε κατσικάκι άρχισε να τρώει πίτες μ’ απ’ όλα. Το πράσινο κατσικάκι άλλαξε κερατάκι και έγινε πιο ψηλό και πιο «νεωτερικό», το κόκκινο κατσικάκι έκανε το θαύμα και κει που ήταν ένα, έγινε το πρώτο «γενόσημο» και γίνανε 2 τα κατσικάκια, ένα τελείως κόκκινο και το άλλο απλά κόκκινο. Ζήλεψε το μπλε κατσικάκι και έκανε ένα γενόσημο και αυτό, πιο μαυρομπλέ.

Στα ’07 τα κατσικάκια ήταν 5 όταν έπιασε μία μεγάλη φωτιά στου Ηλία. Εκεί φάνηκε λίγο ότι η «Ισχυρή Κατσικελλάδα» ήταν καλή σε κάτι μαγικά με λίμνες που γινόντουσαν ακίνητα και με κάτι αγορές κρεάτων που πουλούσαν ομόλογα δομικά υλικά και κερδίζουν όλοι. Κάποια στιγμή κουράστηκε το μπλε κατσικάκι. «Δεν μπορώ άλλο, κουράστηκα, θέλω μπάνια». «Θα μπω εγώ αρχηγός» είπε το πράσινο νεωτερικό κατσικάκι. Και μπήκε αρχηγός…Ξάφνου ο τράγος από την Τραγερμανία τρελάθηκε. «Τι κάνεις πράσινο κατσικάκι; Όλο τρως και πίνεις. Δεν έχεις λεφτά». Το πράσινο κατσικάκι δεν πτοήθηκε. Πίστευε ότι η μαμά Ε.Ε. δε θα το άφηνε μόνο του. Έξω από τη φωλιά παραμόνευαν κακοί λύκοι. Ο πιο κακός λύκος απ’ αυτούς παραμόνευε από καιρό τη μαμά Ε.Ε., αλλά ποτέ δεν της είχε φάει ούτε ένα κατσικάκι. Κάπου στο Νότια Αμερική είχε κάνει ένα πρόσφατο πάρτι κατσικιών, γουρουνιών και αγελάδων.

Έλα μου όμως που η μαμά Ε.Ε. είχε και άλλες φωλιές με άλλα κατσικάκια που ήθελε να προστατέψει περισσότερο Ο τράγος γκρίνιαζε, η Ε.Ε. φοβόταν, οι δίπλα φωλιές κινδύνευαν, ο κακός λύκος ετοιμαζόταν για λουκούλλειο γεύμα, τα κόκκινα κατσικάκια υπάρχουν ακόμα στη φωλιά- δεν τα ξέχασα- το μπλε κατσικάκι είχε φαγούρα από δεξιά και αριστερά του και τι κάνει το πράσινο κατσικάκι. Πέστε τι μαγικό κάνει. Καλεί τον ξάδελφο του κακού λύκου, τον Στρος λύκο να φυλάει την Κατσικελλάδα. Μαγική κίνηση. Πίστευε το πράσινο κατσικάκι στο ρητό ότι κόρακος κοράκου δεν βγάζει μάτι. Φυσικά οι λύκοι δεν είναι κοράκια, αλλά τέλος πάντων.

Ο Στρος Λύκος είχε ένα μικρουλάκι μειονέκτημα. Του είχε βγει το όνομα ότι την πέφτει σε κάθε τι που κινείται. Εντάξει ήταν όλα διαβολή. Κανείς δεν τα πίστευε. Μετά όμως από μια μικρούλα περιπέτεια με μια λύκαινα σε ένα ξενοδοχείο, ο Στρος Λύκος πήγε σπίτι του. Τότε το πράσινο κατσικάκι άνοιξε την πόρτα. Άκουσε μια μάγισσα – Κριστίν το μικρό της- λέγοντάς του ότι αν ανοίξει την πόρτα οι λύκοι θα φοβηθούν και θα φύγουν. Όμως όλα ήταν κόλπο…

Λύκοι, ύαινες, σκυλιά, όλος ο καλός ο κόσμος των άγριων ζώων μύρισαν αίμα και κρέας. «Είναι δική μας η Κριστίν», αναφώνησαν τα άγρια ζώα. Η Κριστίν, η φίλη μας ανοίγει την πόρτα. Και έφαγε η κότα το γουρούνι…Εν τω μεταξύ τα κατσικάκια στην Κατσικελλάδα από την τρομάρα τους γέμιζαν γενόσημα όλων των χρωμάτων. (Μπλεπράσινο, Φαιοκίτρινο, Ροζέ, κατάμαυρο) και άρχισαν να τσακώνονται για την αρχηγία. Το πράσινο κατσικάκι εξορίστηκε στην Κόστα Κατσίκα. Πριν φύγει για να εκδικηθεί το κατσικίσιο πλήθος που δεν εκτίμησε την αθλητική του περιβολή ανέθεσε την αρχηγία στο πιο χοντρουλό και συντηρητικό πράσινο κατσικάκι που βρήκε στη φωλιά! Τα κατσικάκια έγιναν 10. Και τότε ήρθε η καταστροφή. Ζήτησε ο κακός λύκος να φάει τα 4 από τα 10 κατσικάκια, αλλιώς θα φάει ό,τι βρει μπροστά του. Η μαμά κατσίκα έκανε πίσω. «Πρέπει να σώσω τις άλλες φωλιές μου», μονολόγησε.

Στα περίπου 2,5 κατσικάκια της Κατσικελλάδας, ένας άσπρος σίφουνας περνάει πάνω από το γαλανό ουρανό της Κατσικελλάδας και των άλλων φωλιών της μαμάς Ε.Ε. «Ποιος να είναι;» αναρωτήθηκε η μαμά. «Moi, με λένε Φρανσουά Κρι Κρι», βροντοφώναξε. Αμέσως πήρε από το κομμωτήριο τη μαμά, της άστραψε 2 σφαλιάρες και ξάφνου η μαμά Ε.Ε. ξυπνάει από τον ερωτικό λήθαργο του τράγου. «Αχ, τι μου κάνες», φωνάζει η Ε.Ε. στον Γερμανοτράγο. «Τα κατσικάκια μου, τα σούβλισες όλα παλιολύκε, παρόλο που η Κυριακή του Πάσχα αργεί. Φύγε από δω».

Ο λύκος ως μέντορας του ρητού «Ο εχθρός του εχθρού μου είναι φίλος μου» τακιμιάζει με τον τράγο. Του ρίχνει την ιδέα να σκοτώσουν το Κρι Κρι και να μοιράσουν τα εναπομείναντα κατσικάκια. Ο τράγος ο τραγοκέφαλος ο χιλιοτραγοφόρος σκέφτεται από δω, σκέφτεται από κει, τι τον συμφέρει. Να βοηθήσει το λύκο και να μοιράσουν την Ε.Ε; Ή να μη βοηθήσει το λύκο να διώξει τους άλλους λύκους να γίνει ήρωας στα κατσικάκια και να έχει πάλι μόνος του τη μαμά Ε.Ε.;

«Μα φυσικά», αναφώνησε ο τράγος, «η θέση μου είναι δίπλα στα κατσικάκια, την Κατσικελλάδα και τις άλλες φωλιές». «Φύγε μακριά λύκε και πάρε και τα άλλα ζώα που ενοχλείτε το κοπάδι μου». Οι λύκοι χρησιμοποίησαν διάφορα τεχνάσματα, όμως η μαμά Ε.Ε., ο τράγος, τα κατσικάκια και το Κρι Κρι, μία γροθιά πλέον δεν μπορούσε κανείς να τους κερδίσει.

Και ζήσανε αυτοί καλά και μεις καλύτερα.

Α, ξέχασα να σας πω ότι τα κατσικάκια της Κατσικελλάδας αποφάσισαν να βάλουν μυαλό. Θα βγαίνει αρχηγός όχι από το χρώμα, αλλά από τα πιο δυνατά κέρατα. Έτσι μια μέρα θα υπάρξει στην Ελλάδα ένας δυνατός τράγος, που θα δώσει ένα καλό μάθημα στον τράγο που μάγεψε τη μαμά Ε.Ε. «Και θα προστατευόμαστε μόνοι μας», υποσχέθηκαν το ένα στο άλλο.

Καλές εκλογές.